Verhaal uit de praktijk: Sem

Ik zie hem nog voor mij, de kleine harige pluizebol. Sem, een Schapendoes pup. In het eerste consult met zowel hem als haar en daarna in de groepsles met haar. Een stel van in de ’60 schat ik in. Sem, een aanwezige energieke pup, waarbij het bijten een belangrijk issue was voor deze mensen. Naast de groepslessen, kwam ik dan ook bij deze mensen thuis om hen verder te begeleiden.

De eerste avond op huisbezoek, met mijn grote bus in de krappe woonwijk op zoek naar een parkeerplek. Zo niet mijn talent. In het donker op zoek naar het juiste huisnummer, waarbij ik de werkende straatverlichting extra waardeerde. Terwijl ik bij de deur stond en aanbelde, hoorde ik al gerommel en vooral gekef. Het duurde even voor de deur openging, zoals afgesproken. Als ik bij de mensen thuis kom, gaat het om de hond in hun situatie. En dus adviseer ik vaak al van te voren om zich niet opgejaagd te laten voelen door de deurbel en hun training door te zetten of zo nodig te managen.

Eenmaal op de bank in huis, bespraken we een aantal standaard zaken rondom het probleemgedrag. In het geval van Sem, was bijten het grootste probleem. Een geval waar velen worden doorgestuurd naar een gedragstherapeut. In het geval van Sem speelden de eigenaren een grote rol in deze casus. Terwijl ik ondertussen Sem naast mij op de grond had liggen, kauwend op een speeltje, hoorde ik de vrouw aan. Met tranen in de ogen vertelde zij dat ze onder behandeling was voor een tumor. Nadat ze een match bleken met Sem, niet hun eerste Schapendoes, kreeg zij deze diagnose. Omdat zij dan veel thuis zou zitten en om bezig te blijven, viel de beslissing uit naar toch de pup te nemen en dus een aantal weken later zitten we daar dan.

Zij, inclusief vergevorderde tumor. De hond, een jonge veeleisende pup. En ik, net een eigen hondenschool en net klaar met de belangrijkste scholingen voor het vakgebied.Meteen besefte ik mij dat dit geen standaard casus zou blijven. Ook de eigenaren verdienen op dat moment mijn eerlijke kijk er op. Op dat moment staat de hond nog steeds hoog in prioriteit, omdat ik daar voor kom, voor ben opgeleid en de hond zelf hier niet voor gekozen heeft. Zoals in alle gevallen. Maar nu hadden we een zwaarwegende factor erbij. De emoties van de mens. Niet alleen was de vraag of zij de training aan kon en hoe de toekomst er voor hen uit zou zien, maar ook de wisselwerking met de pup. Het opbouwen van een relatie, het leren begrijpen van emoties bij zowel mens als hond.

Dus mijn aandacht verschoof, mijn advies werd woord voor woord nauwkeurig overdacht en besproken. Maar mijn advies ging nu minder over het bijten, maar over het algehele plaatje. De eerstvolgende keer dat ik daar binnenstapte voor een consult, bleek ook de laatste, de pup was al terug naar de fokker. Deze mensen wilden mij graag nog persoonlijk spreken en bedanken. Ik hoop dat ze nog een fijne tijd samen hebben gehad en konden genieten van andermans honden.

Ik stond in het begin van mijn carrière als hondenman, na jaren gewerkt te hebben met paarden. Ik had net een hoop theorie achter de kiezen in zowel binnen- als buitenland en met mooie resultaten. Maar de praktijk bleek al snel de échte leerschool. Hoewel deze casus heftig binnenkwam en tot herplaatsing leidde, werd mijn visie en werkwijze hierna niet heel veel anders. Wel zag ik meer en meer de overlap in het trainen van de paarden en hun mensen met de honden en hun mensen, namelijk de mensen, de emoties bij mens en dier en de relatie onderling.